Wandeldag-8

Wat was het rustig in Clovelly. Alleen hoorde ik wat regen vanmorgen. Nee Ria er mogen geen auto’s komen en dat wil ook niet, want de hoofdstraat is ook zo smal en steil dat dat niet zal lukken. Ontbeten en weer de berg op. Zoals ik gisteren al vertelde dat we steil naar beneden moesten ging het nu weer steil naar boven. 

Ook hebben we nog even aan de dame van de receptie gevraagd naar al die fazanten. Het bleek dat er elk jaar een stuk of duizend jongen uitgezet worden en in de winter worden ze weer afgeschoten als een soort van traditie.

Na een tijdje kwamen we langs de Angels Wings een mooie houten overkapping  is gebouwd in 1826 als een soort gedenkteken voor Marion Stucley en is later in 1934 gerestaureerd. 

Soms leken we net op een paar berggeiten zo smal was het paadje. Dus als je iets wilde zien moest je echt stil gaan staan, want anders stapte je naast het pad en dat kon uitlopen op een dubbel geklapte enkel of je stortte een eind naar beneden. Je moet geen hoogte vrees hebben bij het bewandelen van deze route. 

Onderweg kwamen we nog een Engels stel tegen waar we een eindje mee opgelopen zijn en in gesprek raakten. Zij kwamen uit Poole het eindpunt van de  hele route. Ze liepen vaker een aantal dagen een stuk van de route. 

Omdat je langs dit stuk route weinig faciliteiten hebt hebben we in het hotel een lunchpakket geregeld  met wat extra brood, zodat we vanavond en morgenvroeg een broodje hebben om te eten.  Uiteindelijk kwamen we toch een soort cabine tegen waar je wat koffie, thee, ijs en sandwiches kon krijgen dus hebben we daar een lekkere grote kop koffie met een lekker vers broodje gehad. Heerlijk.  We moesten toch nog een slordige 9 kilometer lopen dus dat broodje kwam als geroepen.

Bij het jeugdhotel aangekomen werden we een beetje boos aangekeken door de dame. Met de vraag wat we hier deden nou we hebben een kamer geboekt om hier te slapen zeiden we. Oh daar wist ze niets van, dus de reservering maar laten zien  en toen was het goed. 

We werden naar de kamer gebracht en konden thee en koffie in de keuken halen. Nou en het zelfde ritueel maar weer. Na nog een lekkere kop thee maar weer naar bed, want morgen gaan we naar Bude en dat blijkt volgens de dame hier en ook uit het boek een van de moeilijkste stukken van het hele West South Coast Path. We gaan het zien. Tot morgen.