Wandeldag-18

Het begint haast een gewoonte te worden dat we na het ontbijt eerst moeten klimmen voor we uit het dorp verdwenen zijn. Dus ook vandaag.

Het is mooi weer, maar dat gaat komend weekend veranderen zeggen de weergoden. We gaan het zien voorlopig is het nog steeds droog. Onderweg spraken we een wat oudere man die het stuk van zijn auto tot de vuurtoren regelmatig loopt ongeveer 12 km heen en terug. Tijdens het koffie drinken had hij het er ook over dat er steeds meer gepensioneerden uit de stad naar de dorpen kwamen en er een duur huis lieten bouwen. Na de koffie gingen we weer verder het was ongeveer nog 8 mijl. 

Tijdens het lopen werden we opeens gebeld door de host van de overnachting. Ze melde dat de plotseling moest werken en ze pas morgenvroeg weer terug was tijdens het ontbijt of wij dat ook een probleem vonden. Nee hoor. Verder legde ze nog even uit waar we de sleutel konden vinden en hoe alles werkte en dan zag ze ons morgenvroeg bij het ontbijt wel. Oké. 

Voordat we bij de vuurtoren aankwamen werden we door borden gewaarschuwd dat er seals lagen en dat je ze niet mocht verstoren.

Een dame wees ons de plek waar ze altijd liggen, daar stonden al meer mensen te kijken en ja hoor daar lagen er een paar. Een kiekje gemaakt en verder naar de vuurtoren. 

Nu nog het laatste stuk een lang kronkelpad door de duinen. En dat was uit de wind best warm. We besloten maar om naar beneden te gaan en over het strand verder te lopen daar waaide het in ieder geval en was het zand minder mul.

In de plaats aangekomen opzoek naar het overnachtingsadres dit was zo gevonden en we konden naar binnen. Eigenlijk best wel vreemd dat je zo in iemands huis komt en degene er zelf niet is. Maar goed we zien haar morgen bij het ontbijt.

Morgen naar St. Ives