Wandeldag-10

Geslapen in een oud hotel, wat nu een soort van sporthotel was.  Omdat we op de bovenste verdieping zaten en er alleen helemaal beneden in de bar internet was en ik geen zin meer had om weer al die trappen af te gaan en weer op heb ik het blog wel getikt maar niet geplaatst. Komt wel weer.

Eten konden we in een eetzaal beneden vanaf stipt 8:30 het was of ik weer terug was in mijn militaire dienstplicht :-). 

Maar het ontbijt was goed. Na uitchecken nog even langs de winkel wat broodjes halen en nog wat water, want de pizza was toch wel erg zout en spicy de fles water aardig leeg gedronken en met een halve fles water weggaan kan niet.

Vandaag zou het niet zo’n lange route zijn en in het begin wat geleidelijk klimmen en het venijn zat hem in de staart.

Na een tijdje lopen kwamen we onze Duitse dame met hond weer tegen. Nog even meegepraat en gevraagd waar ze vandaag naartoe zou gaan. Ook Crackington Haven net als wij. Inmiddels weten we hoe ze heet Esther (voor de lezers niet belangrijk natuurlijk, maar voor onze administratie wel handig). 

Het weer zou wat wisselvallig zijn met zo nu en dan iets regen. Maar die hebben we niet gezien het werd alleen maar warmer en dat is opzicht niet erg, maar op een gegeven moment moesten we behoorlijk afdalen 43% dus je staat behoorlijk scheef in de schoenen, maar dat was nog niet het ergste dat kwam nog het klimmen (heb al even een plaatje bijgevoegd) we waren al wat gewend, maar dit was wel de topper 62%  en ik moet zeggen was best eng met 10 kg op je rug. We waren blij dat we boven waren en spraken ook nog een paar andere mensen die boven nog even zaten uit te hijgen. Snel weer verder en niet meer omkijken. Nog een paar kilometer en dan zijn we er.

In het dorpje aangekomen was het best druk en wilden wat gaan drinken in het café, maar hier stond op het bord dat ze gesloten waren omdat ze geen personeel hebben. Dan maar naar een ander café voor een lekkere kop koffie want we moesten nog even wachten voordat we konden inchecken. Gelijk maar even een tafel voor vanavond besproken om te eten. Ook op zoek naar de WiFicode want het bereik met de telefoon is hier in Engeland belabberd zelfs in de grote plaatsen. Klagen ze bewoners zelf ook over, wat dat betreft is het bij ons nog niet zo slecht. De code gevonden. Nu konden we kijken waar we moesten zijn voor de b&b. Blijkt die nog 1 mijl naar boven te zijn. Wij maar weer in de benen en naar boven. Daar aangekomen werden we ontvangen door de dame des huizes en gingen we weer een trap af naar een eigen klein huisje waar we overnachten. Wel even de poort sluiten zei ze want anders lopen de Peacocks weg. :-).  Blijken er een aantal pauwen te lopen. Na alles uitgelegd te hebben ging ze de pauwen voeren en als we nog wat nodig hadden moesten we maar even aankloppen. Snel gedoucht, want we moesten nog weer naar benden om te eten.  

Op naar morgen.